24 HEURES DU MANS - 48 HEURES DU PAOL

Dome Judd no. 15 - Jan lammers, Chris Dyson, Kaneishi Katsutomo,
Dome judd no. 16 - Tom Coronel, Justin Wilson en Ralf Firman.
Racing For Holland & Lemans Site

Het is woensdag 9 juni 2004,

Al weer ruim 7 maanden geleden dat ik mijn 50^e verjaarscadeau van de familie kreeg om de 24 uur van LeMans mee te gaan mogen maken. Voor mij betekende dat de 48 uur van LeMans, want ik heb alles er uit gehaald wat er uit te halen was en heb fantastische dagen gehad. Hieronder kun je mijn belevenissen lezen van de 4 dagen LeMans. Misschien wat te veel tekst, maar dat kan mij geen bal schelen, deze ervaring zal ik nooit vergeten. 

Zo rond 10 uur had ik alles in de auto wat ik bedacht nodig te hebben en ben ik richting Chartres vertrokken. De Primera rijd verrukkelijk, Marie ( mijn navigatie maatje) brengt me op een zeer gemakkelijke manier dwars door Parijs, naar Chartres alwaar mijn Formule 1 hotel op mijn wacht. Ik ben er met enkele koffie pauzes om 17 uur. Na een hap van McDonald duik ik mijn bed in.

Het is 9 uur als ik bij het hotel wegrijdt, richting LeMans, waar ik om 11 uur mijn auto op het parkeerterrein “bleu” plaats. Redelijk vlakbij mijn tribune 23 en met een goede catering in de buurt die mij, als ik bij de auto ben, de nodige etenswaren en drinken bezorgen voor een redelijke prijs en een vriendelijke bediening.
Met alle fototoestellen en wat te drinken ga ik het circuit op, op zoek naar mijn tribune, welke een fantastische blik op de 2 chicanes vlak voor het rechte stuk en een goed uitzicht over dat rechte stuk richting de pits(straat) start en finnish geeft .

Daar begint het feest, ik loop tussen de mooie zwarte vrachtwagens van Racing for Holland door, zie stapels banden liggen met de mooie gele velgen die onder de Dome Judd’s van Jan en Tom zitten, ik kom vriendelijke monteurs tegen, niemand vraagt wat ik kom doen, iedereen laat mij mijn gang gaan en geven netjes antwoord op de vragen die ik aan hen stel. Zo loop ik via de achteringang de pitboxen binnen en sta dan achter de twee Dome Judd's nr. 15 en 16 wagens van het Racing for Holland Team.

Via de achterkant van de boxen vervolgde ik mijn weg, waar ik Justin Wilson tegen het lijf liep, ook hij tekende en vertelde mij over de wagen no 16 welke nogal wat problemen vertoonde maar hij had er een goed gevoel bij dat alles op tijd zou goed komen. Via de achterkant van de pit boxen ben ik naar de hospitality units gewandeld. Daar trof ik Chris Dyson en Ralf Firman aan voor hun handtekening, ook met hen heb ik een kort praatje gemaakt..... fantastische allemaal. Via de hospitality units ben ik de hoofd tribune opgewandeld waar je een ontiegelijk mooi zicht hebt op het rechte stuk. Daar heb ik op mijn gemakje bij zitten komen van alles wat ik zojuist had meegemaakt en heb wat gegeten.

Op mijn terugweg ben ik nog even langs de hospitality units gewandeld om te kijken of Kaneishi Katsutomo al gearriveerd was. Ik had geen flauw idee hoe hij eruit zag. Er zat een japanner bij de tv voetbal te kijken en dacht dat moet hem zijn. En ja hoor..... “bent u mister kaneishi”? vroeg ik hem, jawel en met wat geknik en een vriendelijk gezicht tekende hij ook mijn vlag. Ook met hem heb ik een paar woorden gewisseld en had nu alle teamleden op mijn vlag staan. tijdens het terug lopen naar de paddock liep ik ook nog Peter Kox en Johnny Herbert tegen het lijf welke ook hun krabbel hebben gezet op de vlag. Ook kwam ik Allen McNish tegen welke zijn gezicht ik aan het lachen maakte en mij een “hai” toeriep toen ik hem toesprak met zijn eigen woorden van tv “voorspellen met Allen” hij had te veel haast om zijn krabbel neer te zetten. Het was inmiddels 19 uur en heb me genesteld op de tribune om de trainingen te volgen van de wagens.

Het is een geweldig gezicht (en geluid) om de bolide's langs te zien en horen komen, machtig is het als zij hun uitlaten verlichten met een flinke steekvlam van de naverbranding bij het inhouden van de bochten.
Nummer 16 heeft nog steeds veel problemen en komt niet veel op de baan.
Om 24 uur is het afgelopen en ben ik naar mijn auto gegaan en ben gaan slapen?....

Vrijdag 11 juni,

De eerste nacht in de auto is mij niet zo goed bevallen, maar 6 uur later en na twee croissants en een bak thee en koffie ben ik weer het circuit op gegaan, langs alle tribunes en langs enkele kramen gelopen waar men weer alle goed bedoelde herinneringen tegen redelijke prijzen kan kopen. Daar vind ik ook het 1:43 model van de Toyota TSO010 no 38 waar Jan Lammers in 1993 mee op LeMans heeft gereden met G.Lees en J.M.Fangio en 8^e waren geworden. Ook heb ik een programmablad gekocht waarbij de DVD van de classicer film van Steve McQueen “LeMans”bij zat verpakt. Verder heb ik de beroemde “Dunlop” brug over het ciruit op de foto gezet, een brug welke bij kenners staat voor het circuit van LeMans. En natuurlijk ben ik naar het museum van LeMans geweest.

Daar stonden zo veel mooie oude bolide's waarvan er velen op het circuit hebben gereden in de loop der jaren. Ook stond de Silk Cut Jaquar no 2 daar, waar Jan Lammer in 1988 de race mee heeft gewonnen samen met Andy Wallece en Johnny Dumfries. Na een stevige bak koffie in het museum ben ik op weg gegaan naar de bus welke mij naar LeMans Ville zou brengen voor de Parade des Pilotes.
Nooit eerder heb ik zo een hartelijke parade meegemaakt.

Ik zat op een terras langs de route vlakbij een stoplicht met een lekker biertje naast enkele Britten. Tijdens het wachten op de parade reden er van allerlei fantastische bolides langs en door de prachtige uitspraken van de Britten kregen zij bijna elke dikke bak aan een vette burnout en een hoop motor gebrul........ ik heb zitten genieten. De Parade was er niet minder door want naast het voorstellen van de coureurs welke elk team in een oud barrel zat en foto’s en hand tekeningen uit deelden, was het publiek fantastisch enthousiast en moedigde de coureurs aan, je kon het niet laten om daar aan mee te doen.

Ook liepen er allerlei bands mee, Schotse pijpeliers, Braziliaanse mevrouwen, Commedy bands, Majorettes, Clowns in een barrel, de Hawaians Tropical Girls.....zucht....., en ook veel vooral Britse automobiel clubs zoals de Corvettes, Ferrari’s, Porsche’s, Alpine’s, Riley’s, Lagonda’s, Marcos’s, Allard’s, en dikke TVR’s. En aan het einde een club van héééél vééél prachtige Harley Davidson's.
Het was echt een ontiegelijke prachtige Parade des pilotes. Na de bus weer te hebben gevonden reden we terug naar het circuit en na een flink broodje Kebab ben ik de auto weer ingekropen.
Ook de vrijdag kon niet meer stuk.

Na een iets betere nacht in de auto, onder het geknal van mooi illegaal vuurwerk de hele nacht door was de “Race Day”aangebroken. Gepakt en in RFH tenue ging ik weer het circuit op. Veel kramen bezocht en staan te kwijlen van de mooie auto modellen die er verkocht werden en ik een model 1:43 van mijn stripheld Michel Vaillante heb weten te bemachtigen waarmee de film opnamen gemaakt zijn in 2003 voor de film LeMans.
Wat later heb ik mijn tribune opgezocht voor de race’s van de classic Lemans wagens. welke een mooie show weggaven. Om 13 uur begon het protocol van de “24 Heures du Mans” De door in cabrio citroëns C3 aangevoerde coureurs werden voor de hoofd tribune aan het publiek voorgesteld en iedere coureur deed zijn zegje, alle volkslieden van de meedingende coureurs werden gehoord, alle wagens stonden in de “oude 24 uurs pose” opgesteld een prachtige voorstelling dus.
Maar het belangrijkste en waar iedereen voor kwam zou om 16.00 uur van start gaan.

Als de zon het circuit weer gaat verwarmen en de eerste zonnestralen het ochtend gloren aanmeld is het een fascinerend gezicht hoe de bolides nog steeds hun weg vinden. De ochtend verstrijkt,

Bezoek ook mijn F1 ervaringen op "Paol's F1 site"